Macie na familii stanie jakieś 9-letnie dziewczę, które w okolicach maja, na mocy przepisów kościoła katolickiego zostanie wbite w koronkową sukienusię albo obojnaczą albę, a następnie odpytane z pacierzy i postawione przed pierwszokomunijny ołtarz celem zaślubin z naukami JCh? Jeśli tak i jeśli przez pokrewieństwo z owym będziecie uczestniczyć w wiadomych uroczystościach, to prawdopodobnie właśnie główkujecie nad prezentem. Myślicie: co by tu…? Kilkudziesięciogigabajtowy MP3 Player? Komputer? Wystrzelony w kosmos rower z pięciuset przerzutkami i wbudowanym GPSem? Gruba na dwa palce, nieśmiertelna koperta?

Eee, dajcie spokój. Podarkowa klasyka, trywialnie przyziemne podarunki bez szczególnego związku z komunijnym świętem, jest passé. W niebyt spycha ją szlachetna symbolika – pierścień dziewictwa błogosławionej Karoliny (foto niżej). Oto co aktualnie okupuje pierwsze miejsca rankingów najbardziej en vogue komunijnych prezentów. Jedyne 50 zł i problem z głowy. Co więcej, zyskujecie władzę nad ścieżką rozwoju życia seksualnego komunizującej się dziewięciolatki…

“Jak to: władzę?” – zapytacie. A tak to., bo ofiarowanie, przyjęcie i noszenie rzeczonego pierścionka oznacza mniej więcej “daję sobie na wstrzymanie z seksem aż do ślubu”. Taka jego idea.

Szlachetne – prawda? – uwiązać dziewczyninę obietnicą trwania w czystości dla “miłości, która poczeka”. I nieobłudne – wierzyć, że niedorosła panna zrozumie głębokie przesłanie daru. No i całkowicie nienaiwne to przekonanie obdarowującego, że człowiek płci damskiej na całe dziewięć lat stary – i na tyle mądry – będzie wiedział, co to czystość, co wstrzemięźliwość, co dziewictwo, co dotrzymanie zobowiązania.

Nie lepiej od razu wręczyć komplet stalowej bielizny (foto niżej) i zadrutować na oczach rodziny? Tyleż to proste, co nie pozostawiające wątpliwości: a po co, a do czego, a w jakim celu.

Ciekawam, kto pierwszy wpadł na pomysł obrączkowania pierwszokomunistek? Inspiracji odgórnych, kościelnych, mimo wszystko nie wietrzę (wystarczy poczytać spowiedzi księży w temacie). Prędzej o agitację propierścieniową podejrzewałabym cnotliwą panią Rzecznik Obrony Praw Dziecka, Ewę Sowińską (tę od obostrzonego cenzusem pełnoletności przyzwolenia na seks). Albo jakieś stowarzyszenie papiesszych od papieża ciotek, zapatrzonych na szalejący za oceanem żywioł ruchów czystościowych (jak True Love WaitsSilver Ring Thing) czy , których członkowie emblemują się a to pierścionkami, a to wisiorkami na znak ochrony kwiatów swoich kobiecości i męskości przed pokusami, na jakie wystawia je rozerotyzowana współczesność…

Polska… (nie wspomnę już nawet, że zamieszkała przez śliczne, katolickie małpy, które zeżrą każdego banana, byleby miał na skórze wypalone “made in USA”) …to dziwny kraj. Jak słowo daję.