Z miesięcznym poślizgiem, ale wreszcie wrzucam poważnego pretendenta do tytułu Selebrycka Fraza Roku 2009.

Oto i okładka jednego ze styczniowych numerów Gali (Nr 5/2009), na której pyszni się wyjątek wywiadu z Weroniką Rosati, okraszony dramatycznie smutną twarzą owej. Wyjątek ów przybrał kształt frasunku:

“Może urodziłam się, by cierpieć?”

Taa, cierpieć. A my (lud pracujący miast i wsi, o którego szare twarze i mętny po wczorajszym przechlaniu wzrok obija się twoja podobizna, kiedy stoimy w kioskowej kolejce po szampon pokrzywowy i prezerwatywy za 3,99) cierpieć razem z tobą.

W wywiadzie Weronika wyznaje:

Często jestem smutna. Codziennie mam jakiś problem. A to pies mi się rozchoruje, a to pokłócę się z kimś, kto jest mi bliski, a to mi coś w szkole nie wyjdzie. Ale jeśli chodzi o taki ogólny smutek, to wynika on chyba z mojej samotności, którą zresztą sama sobie wybrałam. Bo aktorstwo jest samotnością. A może po prostu urodziłam się, żeby cierpieć. / Całość Gala.pl

Wzruszające, doprawdy.

Polały się łzy me czyste, rzęsiste na tę młodość górną i durną… A wyznanie tak mną wstrząsnęło, że Galę kupiłam na wieczną pamiątkę. Klaun też człowiek i z czegoś żyć musi – naści, Weronko, 2,90 PLN na ulgę w cierpieniu.