For Eichborn

Ogilvy Argentina Agency for Coca-Cola

Via

Shaped like nothing else:

Pringles. Shaped Like Nothing Else / Advertising Agency: Grey Hong Kong / Executive Creative Director: Keith Ho / Creative Directors: Keith Ho, Andrea Khou, Helen Sze / Art Directors: Helen Sze, Kato, Raymond Wong

Jak Benedyktyni z Tyńca walczą o byt? Koksując, a jakże. Jedna z lepszych ostatnio znalezionych opisówek zdjęć (Aniele, o dzięki Ci:) z arta “Jak Tyniec walczy o byt” z Gazety Wyborczej (22-04-09).

Wyjątek z rozmowy z bradersami:

Zaczęło się od

- …od koksu. Ktoś mi powiedział, że wieki przetrzymaliśmy, a teraz koks nas wykończy. To było 15 proc. naszego budżetu. Przychodów nie było, koszty rosły. Powiedziałem sobie: najpierw racjonalna gospodarka grzewcza. W regule św. Benedykta mowa jest o tym, że trzeba dostosowywać się do słabości braci.

Joł, taki rokendrolowy tryb życia to ja rozumiem.

“Jak Tyniec walczy o byt” / Gazeta Wyborcza (22-04-09)

Prędzej w ducha uwierzę, niż w to, że TVP potrafi fajnie film zajawić. Przeróbka jednej z lepszych scen miłosnych kina początku lat 90. (“Ghost”/”Uwierz w ducha” z 1990 z duetem Moore-Swayze) w wykonaniu prezenterów Jedynki (Paulina Chylewska, Grzegorz Miśtal).

Aaale skorupa.

I oryginał:

Też tak dziś mieliście?  YouTube’a w n o w y m  u k ł a d z i e? Do góry nogami i w lustrzanym odbiciu? Faaajne.

AKA Kamil Durczok wyznaje i się z lekka kaja. AKA sumplement i kontynuacja i echo Uje…brudzonystółgate. Ufajdany nieładnie pachnącym wspomnieniem bluzgania na wizji Kamil przemówił:

Że też ja tego jeszcze tutaj nie wrzucałam. Najwyższy czas! Taki kiedyś insert gazetowy dorwałam: czarna kredka do oczu plus czarny lakier, aka wszystko, co niezbędne, żeby przepoczwarzyć się w emo-wrażliwca. Wrzutka  pochodzi z jakiegoś bauerowskiego szmatpismaka dla młodzieży, przypuszczalnie Bravo.

Skąd mam? Będąc kryptoemo (osobnikiem, co otwarcie pluje na emo-młodzież, a po kryjomu, przy kastratycznych wtórach androgyna z Tokio Hotel, robi sobie czarne krechy na oczach i charakterystyczny zaczes na łbie) nie mogłam się oprzeć i nie wydębić tego zestawu czas temu od koleżanki z pracy (mającej od czasu do czasu do czynienia z wyżej wymienionym tytułem Bauera – w ramach obowiązków zawodowych).

PS Jest na sali emo pożądające zestawu? Opchnę po cenach hurtowych. Zgłoszenia słać mailem.

Z miesięcznym poślizgiem, ale wreszcie wrzucam poważnego pretendenta do tytułu Selebrycka Fraza Roku 2009.

Oto i okładka jednego ze styczniowych numerów Gali (Nr 5/2009), na której pyszni się wyjątek wywiadu z Weroniką Rosati, okraszony dramatycznie smutną twarzą owej. Wyjątek ów przybrał kształt frasunku:

“Może urodziłam się, by cierpieć?”

Taa, cierpieć. A my (lud pracujący miast i wsi, o którego szare twarze i mętny po wczorajszym przechlaniu wzrok obija się twoja podobizna, kiedy stoimy w kioskowej kolejce po szampon pokrzywowy i prezerwatywy za 3,99) cierpieć razem z tobą.

W wywiadzie Weronika wyznaje:

Często jestem smutna. Codziennie mam jakiś problem. A to pies mi się rozchoruje, a to pokłócę się z kimś, kto jest mi bliski, a to mi coś w szkole nie wyjdzie. Ale jeśli chodzi o taki ogólny smutek, to wynika on chyba z mojej samotności, którą zresztą sama sobie wybrałam. Bo aktorstwo jest samotnością. A może po prostu urodziłam się, żeby cierpieć. / Całość Gala.pl

Wzruszające, doprawdy.

Polały się łzy me czyste, rzęsiste na tę młodość górną i durną… A wyznanie tak mną wstrząsnęło, że Galę kupiłam na wieczną pamiątkę. Klaun też człowiek i z czegoś żyć musi – naści, Weronko, 2,90 PLN na ulgę w cierpieniu.